https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Alpsdake Kızıl Elmasın Doğadaki İmzası: Elaeagnus umbellata ​ Bitki dünyasının hem cömert hem de dayanıklı üyelerinden biri olan Elaeagnus umbellata, nam-ı diğer Güz Zeytini, bahçenize sadece görsel bir şölen değil, aynı zamanda ekolojik bir zenginlik katar. Doğu Asya (Çin, Japonya, Kore) kökenli olan bu bitki, gümüşümsü yaprakları ve sonbaharda dallarını birer yakut gibi süsleyen meyveleriyle tanınır. ​Karakteristik Özellikleri ve Peyzajda Kullanımı: Güz Zeytini, kelimenin tam anlamıyla bir "hayatta kalma ustasıdır". Havada bulunan azotu kökleri aracılığıyla toprağa bağlama yeteneği (azot fiksasyonu), onu zayıf toprakları iyileştirmek için mükemmel bir öncü bitki yapar. Peyzaj tasarımlarında; yoğun dal yapısı sayesinde mükemmel bir çit bitkisi veya rüzgar perdesi olarak kullanılır. Baharda etrafı saran o hafif, tatlı kokulu çiçekleri ve sonbaharda meyvelerinin yarattığı kontrast, onu her mevsim ilgi odağı kılar. Ayrıca yaban hayatını desteklemek istiyorsanız, kuşları bahçenize çekmek için daha iyi bir davetiye bulamazsınız. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Nonenmac ​BAKIM REHBERİ ​Işık İsteği Güz Zeytini tam güneş aşığıdır. Meyve veriminin yüksek ve formunun düzgün olması için günde en az 6-8 saat doğrudan güneş almalıdır. Yarı gölgeye tolerans gösterse de meyve miktarı azalacaktır. ​Soğuğa Dayanıklılık Oldukça sert kışlara göğüs gerebilir. -30°C ile -35°C derecelere kadar dayanıklılık gösterir (USDA Zone 3-9 aralığı). ​Sıcağa Dayanıklılık Yaz sıcaklarına karşı dirençlidir; 40°C ve üzerindeki sıcaklıklarda dahi doğru sulama ile formunu korur. Kuraklığa alıştıktan sonra oldukça dayanıklıdır. ​Toprak İsteği Toprak seçiciliği neredeyse yoktur. Kumlu, killi veya fakir topraklarda bile yetişir. Ancak en mutlu olduğu ortam, drenajı iyi olan, hafif asidik veya nötr topraklardır. ​Kök Yapısı Gençken saçak kök ağırlıklı başlar, ancak zamanla yayılan ve toprağı sıkıca tutan güçlü bir kök sistemine dönüşür. Bu özelliğiyle erozyon kontrolünde sıkça tercih edilir. ​Boy - En Maksimum 4-6 metre boya ve bir o kadar da genişliğe (en) ulaşabilir. Budama ile daha toplu bir çalı formunda tutulabilir. ​Sulama Dikildiği ilk iki yıl düzenli sulama ister. Kök sistemi oturduktan sonra aşırı kurak dönemler dışında sulama ihtiyacı oldukça düşüktür. "Doygun değil, nemli toprak" prensibi geçerlidir. ​Bölge Uyumu (Türkiye) Türkiye'nin hemen hemen her bölgesinde yetişmeye uygundur. Sahil şeridinden yüksek rakımlı iç kesimlere kadar geniş bir adaptasyon yeteneği vardır. ​Ömrü Çok yıllık, uzun ömürlü bir odunsu çalıdır. ​Çiçek Rengi Krem rengi veya soluk sarımsı, küçük, boru formunda ve oldukça hoş kokulu çiçeklere sahiptir. ​Çiçeklenme Dönemi Baharın ortasından sonuna kadar (Nisan-Mayıs) çiçek açar. ​Yaprak Durumu Yaprak döken bir türdür. Baharda çıkan gümüşümsü yeşil yapraklar, kışın dökülür. ​Zorluk Derecesi Kolay. Kendi kendine yetebilen, hastalık ve zararlılara karşı dirençli bir bitkidir. ​TÜRKİYE COĞRAFYASI İÇİN ÖZEL NOTLAR ​Ege ve Akdeniz: Aşırı nemli bölgelerde mantari hastalıklara karşı hava sirkülasyonu sağlanmalıdır. Yaz kuraklığına tam uyum sağlar. ​Marmara: Geçiş iklimini çok sever. Nem dengesi ideal olduğu için en hızlı gelişimini burada gösterir. ​İç Anadolu: Kış soğuklarından etkilenmez. İlkbahar sonu donları çiçekleri bazen etkileyebilir ancak bitki genel olarak hayatta kalır. ​Karadeniz: Fazla yağış alan bölgelerde iyi drenaj şarttır; köklerinin su içinde kalmasından hoşlanmaz. ​Doğu ve Güneydoğu Anadolu: Doğu'nun sert kışlarına en dayanıklı meyveli çalılardan biridir. Güneydoğu'da ise şiddetli yaz güneşinden ziyade aşırı susuzluğa karşı genç fidanlar korunmalıdır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Sten ​ÇOĞALTIM YÖNTEMLERİ ​Tohumla Çoğaltma: Meyveler sonbaharda toplandıktan sonra tohumlar temizlenir. Tohumların çimlenmesi için soğuk katlama (stratifikasyon) gereklidir. Kış boyu dışarıda veya buzdolabında bekletilen tohumlar baharda ekilir. ​Yarı Odunsu Çelik: Yaz sonunda (Temmuz-Ağustos) alınan yaklaşık 10-15 cm'lik çelikler, nemli ve steril bir ortamda köklendirilebilir. ​Ayırma (Kök Sürgünleri): Bitki bazen dip kısımdan sürgünler verir. Bahar başında bu sürgünler ana gövdeden ayrılarak yeni yerlerine dikilebilir. Photo by bastus917 ​ BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Budama Şart: Kontrolsüz bırakılırsa istilacı bir eğilim gösterebilir. Formunu korumak ve meyve kalitesini artırmak için kış sonunda hafif budama yapın. ​Hasat Zamanı: Meyveler tam kırmızıya döndüğünde hemen toplamayın; hafifçe buruşmaya başladıklarında şeker oranı artar ve o meşhur mayhoş tadı en iyi o zaman verir. ​Gübreleme: Azot bağlayıcı özelliği olduğu için azot ağırlıklı gübrelerden kaçının, bu sadece aşırı yaprak yapar. Gerekirse potasyum ağırlıklı destek verilebilir. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​ Türkiye’de sokaklarda, parklarda veya yol kenarlarında gördüğümüz o meşhur yerli iğde (Elaeagnus angustifolia) ile Güz Zeytini (Elaeagnus umbellata) aynı cinsin (Elaeagnus) üyeleridir. ​Aralarındaki ilişkiyi şöyledir. ​1. Akrabalık Derecesi ​İkisi de aynı aileden (Elaeagnaceae) ve aynı cinsten gelir. Yani biyolojik olarak kuzen sayılırlar. Ancak karakterleri oldukça farklıdır. ​2. Meyve Farkı (En Büyük Fark) ​Yerli İğde: Meyvesi unsu, tüylü, sarımtırak-kahverengi bir kabuğa sahiptir. Ağızda kuruluk hissi bırakır (astringent). ​Güz Zeytini: Meyvesi sulu, küçük kırmızı noktacıklı ve parlak kırmızıdır. Tadı daha mayhoş ve meyvemsidir (yaban mersini veya kuş üzümü gibi). ​3. Yaprak ve Form ​Yerli İğde: Yaprakları daha uzun, mızrak gibi ve belirgin şekilde gümüştür. Dalları genellikle daha dikenlidir. ​Güz Zeytini: Yaprakları daha geniştir. Yaprağın üstü yeşil, altı gümüştür. Daha kompakt ve çalımsı bir form sergiler. ​4. Dayanıklılık ve Toprak ​Her ikisi de "azot bağlayıcı" oldukları için fakir topraklara bayılırlar. Ancak bizim yerli iğdemiz tuzlu topraklara ve aşırı kuraklığa (bozkır iklimine) Güz Zeytini'nden biraz daha dayanıklıdır. Güz Zeytini ise daha fazla meyve odaklı bir bitki olarak bilinir. ​5. İstilacı Potansiyel ​Yerli iğdemiz Anadolu'nun doğal parçasıyken, Güz Zeytini (Asya kökenli olduğu için) Amerika gibi bazı bölgelerde "istilacı" ilan edilmiştir çünkü çok hızlı yayılır. Türkiye'de ise kontrol altında tutulması kolaydır. ​Editörün Notu: Elaeagnus umbellata, sadece bir süs bitkisi değil, aynı zamanda antioksidan (likopen) deposu meyveleriyle fonksiyonel bir gıdadır. Bahçenizde hem kuşlara ziyafet çekmek hem de estetik bir çit oluşturmak istiyorsanız, ona mutlaka bir şans verin.

Photo by Opioła Jerzy (Poland) Kuzeyin Mavi Şifası: Bal Yemişi (Haskap) ​ Lonicera caerulea, anavatanı Sibirya, Kuzey Japonya ve Kanada olan, aşırı soğuklara dayanıklı bir çalı türüdür. Meyveleri uzun ve silindirik, rengi ise dumanlı bir mavidir. "Bal yemişi" ismini, meyvelerinin yaban mersini, ahududu ve mürdüm eriği karışımı, tatlı-ekşi ve balımsı aromasından alır. Antioksidan değeri yaban mersininden bile daha yüksektir. ​Peyzajda Kullanımı: Bahçelerde orta boylu, derli toplu çalı formları oluşturur. İlkbaharda açan sarımsı beyaz çiçekleri çok estetiktir. Hem meyve bahçelerinde hem de süs bitkisi olarak bordürlerde (kenar dikimlerinde) kullanılabilir. https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=User%3AMax071086&redlink=1 ​Bal Yemişi Bakım Rehberi ​Işık İsteği Tam güneş ışığını sever. Meyvelerin tatlanması ve tam verim için güneş şarttır. Ancak yarı gölgeye de (özellikle sıcak bölgelerde) toleranslıdır. ​Soğuğa Dayanıklılık (Derece cinsinden) Gerçek bir şampiyondur. Bitki -45°C dereceye, açmış çiçekleri ise -7°C dereceye kadar donmadan dayanabilir. ​Sıcağa Dayanıklılık (Derece cinsinden) 30-35°C dereceye kadar dayanır ancak aşırı sıcak ve kuru hava yapraklarının erken dökülmesine neden olabilir. Serin yazları sever. ​Toprak İsteği Toprak pH'ı konusunda çok esnektir (pH 5.0 - 7.5). Yaban mersini gibi aşırı asidik toprak istemez; organik maddece zengin, nemli ve drenajı iyi olan her toprakta yetişir. ​Kök Yapısı Sığ ve yayılıcı bir saçak kök yapısına sahiptir. Kök çevresine yapılacak malçlama nemi korumak için hayati önem taşır. ​Boy-en (en fazla) Genellikle 1.5 - 2 metre boy ve en yapar. ​Sulama Düzenli sulama ister. Özellikle meyve oluşumu sırasında toprak asla tamamen kurutulmamalıdır. ​Bölge Uyumu (Türkiye) Doğu Anadolu, Karadeniz ve İç Anadolu’nun yüksek kesimleri için mükemmeldir. Ege ve Akdeniz'in kıyı kesimleri bu bitki için fazla sıcaktır; sadece serin yaylalarda yetişebilir. ​Ömrü (çok yıllık-tek Yıllık) Çok yıllık. Doğru bakımla 30-50 yıl arası meyve verebilir. ​Çiçek rengi Açık sarı veya krem rengi, küçük ve çiftli çiçekleri vardır. ​Çiçeklenme dönemi Çok erkenci bir bitkidir. Mart - Nisan aylarında, bahçedeki pek çok bitki uyanmadan çiçek açar. ​Yaprak Durumu (Döker-Dökmez) Kışın yaprak döker. ​Zorluk (Bakımı Kolay-Orta-Zor) Kolay. Zararlı ve hastalık direnci çok yüksektir. ​Türkiye Coğrafyası ve Bölgesel Notlar ​Doğu Anadolu: Türkiye'de en mutlu olacağı bölgedir. Erzurum, Kars, Ardahan gibi illerin dondurucu soğukları ona vız gelir. ​İç Anadolu: Kış soğuklarına bayılır. Yaz kuraklığında düzenli sulama yapılması şarttır. ​Karadeniz: Yüksek nem ve serin yayla havası sayesinde harika gelişim gösterir. ​Marmara: Bursa, Bolu ve Trakya kesiminde başarılı sonuçlar verir. ​Çoğaltma Yöntemleri ​Yumuşak Odun Çeliği: Yaz başında alınan sürgünler köklendirme hormonuyla kolayca tutar. ​Daldırma: Uzun dalların toprağa gömülmesiyle yeni köklü fidanlar elde edilir. ​Ayırma: Yaşlı çalılarda kök boğazından ayırma yapılabilir. https://ja.wikipedia.org/wiki/Ser:Morigen ​BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Çapraz Tozlaşma Şart: Bal yemişinden meyve alabilmek için aynı bahçeye farklı iki varyete (farklı türde iki fidan) dikilmelidir. Tek başına dikilirse çiçek açar ama meyve vermez. ​Kuşlarla Yarış: Kuşlar bu meyveye bayılır. Hasat zamanı meyveleri korumak için file kullanmanız gerekebilir. ​Hasat Zamanı: Meyveler maviye döndükten sonra hemen toplamayın; iç kısmının da morlaşması ve tatlanması için 1-2 hafta daha bekleyin. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​Bal Yemişinde Tozlaşma: Neden İki Farklı Fidan? ​Bal yemişi çiçekleri "bencil" değildir, aksine "sosyalleşmeyi" sever. Bitkinin biyolojik saati, akraba evliliğini önlemek için tasarlanmıştır. ​1. Erkek-Dişi Ayrımı Var mı? Hayır. Antep fıstığı veya Kivi gibi bitkilerde "Erkek fidan" ve "Dişi fidan" ayrıdır (Erkek meyve vermez). Bal yemişinde ise her iki fidan da dişidir ve her iki fidan da meyve verir. Sadece birbirlerinin polenine ihtiyaç duyarlar. ​2. "Farklı Varyete" Ne Demek? Bahçenize iki tane aynı isimli fidan (örneğin iki tane 'Aurora') dikerseniz meyve alamazsınız. Çünkü bunlar aslında birbirinin genetik kopyasıdır (klonudur). Bitki, gelen polenin kendi genetiğiyle aynı olduğunu anlar ve meyve bağlamaz. ​Çözüm: Yan yana 'Aurora' ve 'Honeybee' gibi iki farklı genetik kimliğe sahip tür dikmelisiniz. ​3. Arıların Rolü Bal yemişi çiçekleri boru şeklindedir ve tozlaşma için mutlaka arıların (özellikle tüylü yabani arıların) bir fidandan poleni alıp diğerine taşıması gerekir. ​EK NOT: Tozlaşma Kuralları ​ ​Çiçeklenme Zamanı Çakışmalı: İki farklı varyete seçerken, her ikisinin de aynı dönemde (erken, orta veya geç bahar) çiçek açtığından emin olunmalıdır. Biri Mart'ta diğeri Nisan'da çiçek açarsa birbirlerini tozlayamazlar. ​Mesafe: Arıların rahatça gidip gelebilmesi için fidanlar arasında en fazla 15-20 metre mesafe olmalıdır. İdeal olanı yan yana veya çapraz dikimdir. ​Oran: Genellikle 5 dişi bitkiye 1 tozlayıcı (farklı tür) yeterlidir ancak Bal yemişinde her iki tür de meyve verdiği için 1:1 oranında karışık dikim en yüksek verimi sağlar. ​Editörün Notu: Bal yemişi yetiştiriciliğinde yapılan en büyük hata, "ben bir tane alıp deneyeyim" demektir. Tek başına dikilen Bal yemişi, size bolca yeşil yaprak ve güzel çiçek verir ama bir tek meyve bile vermez. Onları hep "çiftler" halinde düşünün!

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Missvain Toprağın Can Damarı: (Trifolium repens) ​Merhaba bitki dostu! Eğer bahçende hem üzerine basabileceğin kadar dayanıklı, hem de toprağını kendi kendine gübreleyen bir "yeşil halı" hayal ediyorsan, Ak Üçgül ile tanışmalısın. Deneyimlerime göre, o sadece bir yonca değil; arıları bahçene davet eden bir elçi ve toprağının azot fabrikasıdır. ​GİRİŞ: Doğal Bir Halı ve Bereket Sembolü ​Latince İsmi: Trifolium repens. Anavatanı: Avrupa, Kuzey Afrika ve Batı Asya. Renk Çeşitleri: Yapraklar yeşil (genellikle üzerinde beyaz bir "V" işareti bulunur), çiçekler ise saf beyazdır (yaşlandıkça hafif pembeye dönebilir). Karakteristik Özellikleri: Üç parçalı yaprak yapısıyla bilinen, yer örtücü ve yayılıcı bir bitkidir. En büyük mucizesi, havadaki azotu kökleri vasıtasıyla toprağa bağlamasıdır. Peyzajda Kullanımı: Çim alanlarına alternatif olarak "ekolojik çim" yapımında, meyve bahçelerinde toprak örtüsü olarak veya arıcılık faaliyetlerinde mera bitkisi olarak kullanılır. Basılmaya ve çiğnenmeye karşı inanılmaz dirençlidir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Missvain ​ Ak Üçgül BAKIMI ​Işık İsteği Tam güneşli alanları çok sever ancak yarı gölgede de rahatlıkla gelişir. Tam gölge alanlarda boyu biraz daha uzar ama yoğunluğu azalır. ​Soğuğa Dayanıklılık Mükemmeldir. -30°C'ye kadar dayanabilir. Kışın karlar altında yeşil kalabilir veya baharda hızla yeniden sürer. ​Sıcağa Dayanıklılık Yüksektir. Ancak aşırı yaz kuraklıklarında uyku moduna geçebilir; hafif sulama ile yeşil formunu korur. ​Toprak İsteği Çok seçici değildir ancak killi-tınlı, nemli toprakları sever. Diğer pek çok bitkinin yetişmediği fakir topraklarda bile azot bağlama özelliği sayesinde tutunabilir. ​Kök Yapısı Saçak köklüdür ancak "stolon" adı verilen sürüngen gövdeleriyle toprak yüzeyinde ilerlerken her boğumdan yeni kökler çıkarır. ​Boy-En (En Fazla) Boyu genellikle 10-15 cm civarında kalır. Genişliği ise sınırsızdır; yayılabildiği her yere yayılır. ​Sulama Nemli toprakları sever. Kuraklığa dayanıklıdır ancak canlı ve gür bir görüntü için düzenli sulama önerilir. Toprağı çok seçmez ama susuz kalırsa yaprakları pörsür. ​Bölge Uyumu (Türkiye) Türkiye’nin yedi bölgesinde de yetişmeye uygundur. Özellikle Karadeniz ve Marmara iklimine bayılır. ​Ömrü Çok yıllık (perennial) bir bitkidir. Bir kez ekildiğinde yıllarca alanı kaplamaya devam eder. ​Çiçek Rengi Beyaz (nadiren krem veya çok uçuk pembe). ​Çiçeklenme Dönemi İlkbahardan sonbahar başına kadar sürekli çiçek açar. ​Yaprak Durumu Her dem yeşildir. Çok sert kışlarda üst kısım sararsa bile baharda köklerden hızla tazelenir. ​Zorluk Bakımı Çok Kolaydır. Hatta kendi haline bırakıldığında daha iyi sonuç verir. https://lt.wikipedia.org/wiki/Naudotojas:Algirdas ​ TÜRKİYE COĞRAFYASI: BÖLGESEL NOTLAR ​Karadeniz: Ak Üçgül için biçilmiş kaftandır. Yüksek nem ve düzenli yağışla birlikte en yoğun halini bu bölgede alır. ​Marmara ve Ege: Bahçelerde çimlerin arasına karışarak çimin ömrünü uzatır. Yazın haftada 1-2 kez sulanması yeşil kalması için yeterlidir. ​İç Anadolu: İlkbahar yağışlarıyla hızla yayılır. Yaz sıcaklarında sararabilir ancak sonbahar yağmurlarıyla anında geri döner. ​Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu: Yazın tam güneş altında çok susuz bırakılmamalıdır. Zeytinliklerin ve meyve bahçelerinin altını serin tutmak için idealdir. ​ÇOĞALTMA YÖNTEMLERİ ​Tohum ile Çoğaltma: En yaygın yöntemdir. İlkbahar veya sonbahar başında tohumları serperek ve üzerine hafifçe basarak ekebilirsiniz. ​Kökten Ayırma: Zaten yayılıcı olduğu için, köklü bir parçayı alıp başka bir yere gömmeniz orayı sarması için yeterlidir. ​BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Arı Dostu: Eğer bahçende meyve ağaçların varsa, Ak Üçgül ekerek arıları oraya çekebilir ve tozlaşmayı, dolayısıyla meyve verimini artırabilirsin. ​Biçme: Çim gibi biçilebilir. Biçildikçe daha sıkı bir doku oluşturur ve boyu kısalır. ​Gübreleme Gerektirmez: Kendi azotunu kendi ürettiği için ona dışarıdan azotlu gübre vermene gerek yoktur; aksine o yanındaki bitkileri besler. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​Hatırlatıcı Not: Dört yapraklı bir yonca bulursan şansına inan, ama üç yapraklı Ak Üçgül'ün toprağını iyileştirdiğini bilmek gerçek bir bilgidir. Bahçende kimyasal gübre kullanımını azaltmak istiyorsan bu küçük devden yardım al.

Photo by Terraprima Doğanın Pembe Ponponu: (Trifolium resupinatum) ​ Merhaba bitki dostu! Eğer bahçende alışılmışın dışında, bakarken insana neşe veren ve adeta minik çilekleri andıran çiçekleri olan bir yer örtücü arıyorsan, Çilek Üçgül ile tanışmalısın. Deneyimlerime göre, o sadece görsel bir şölen sunmakla kalmaz, aynı zamanda toprağın en sadık koruyucularından biridir. Çiçeklerinin o kendine has yapısı, bahçene karakteristik bir hava katacaktır. ​GİRİŞ: Çileğe Benzeyen Zarif Çiçekler ​Latince İsmi: Trifolium resupinatum. Anavatanı: Akdeniz Havzası, Güney Avrupa ve Batı Asya. Renk Çeşitleri: Çiçekleri genellikle pembe, morumsu pembe veya açık lila tonlarındadır. Karakteristik Özellikleri: En belirgin özelliği, çiçeklerinin olgunlaştıkça şişerek minik, tüylü bir çileği veya bir baloncuğu andıran bir form almasıdır. Kokulu bir türdür ve arılar tarafından çok sevilir. Peyzajda Kullanımı: Kaya bahçelerinde, taş aralarında veya doğal çayır tasarımlarında kullanılır. Toprağı çok sıkı kavradığı için erozyon kontrolünde ve boş alanların hızla yeşillendirilmesinde mükemmel bir tercihtir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Stefan.lefnaer ​ Çilek Üçgül BAKIMI ​Işık İsteği Tam güneşli alanları tercih eder. Güneşi ne kadar bol alırsa çiçekleri o kadar dolgun ve renkli olur. Yarı gölgede yetişebilir ancak çiçek yapısı daha seyrek kalır. ​Soğuğa Dayanıklılık Oldukça dayanıklıdır. -15°C ile -20°C dereceye kadar kış soğuklarına karşı direnç gösterir. ​Sıcağa Dayanıklılık Akdeniz kökenli olduğu için sıcağa karşı toleransı yüksektir. Ancak aşırı yaz kuraklığında canlılığını koruması için nem desteği ister. ​Toprak İsteği Özellikle ağır killi toprakları ve taban suyu yüksek olan (nemli) alanları çok sever. Tuzlu topraklara karşı diğer yonca türlerine göre daha dayanıklıdır. ​Kök Yapısı Kazık kök sistemi geliştirir ancak yüzeyden de sürgünlerle (stolon) yayılma eğilimi gösterir. Bu sayede toprağın derinlerine inerek nemi bulabilir. ​Boy-En (En Fazla) Boyu türüne göre 10-30 cm arasında değişebilir. Yayılıcı özelliği ile ekildiği alanı tamamen kaplayabilir. ​Sulama Nemli ortamları sever. Düzenli sulama, bitkinin o dolgun "çilek" görünümünü korumasını sağlar. Kuraklığa dayanır ama görsel kalitesi düşer. ​Bölge Uyumu (Türkiye) Başta Ege, Akdeniz ve Marmara olmak üzere Türkiye’nin pek çok bölgesinde (çok sert kışlar dışında) başarıyla yetişir. ​Ömrü Genellikle tek yıllık veya kısa ömürlü çok yıllıktır. Ancak dökülen tohumları sayesinde kendisini her yıl yenileyerek kalıcı bir görüntü sunar. ​Çiçek Rengi Pembe, açık mor ve eflatun tonları. ​Çiçeklenme Dönemi İlkbahar ortasından yaz ortasına kadar yoğun şekilde çiçeklenir. ​Yaprak Durumu Kışın çok sert geçen bölgelerde üst kısım kuruyabilir, ancak ılıman bölgelerde kış boyu yeşil kalır. ​Zorluk Bakımı Çok Kolaydır. Doğal döngüsüne bırakıldığında kendi kendine gelişir. ​TÜRKİYE COĞRAFYASI: BÖLGESEL NOTLAR ​Ege ve Akdeniz: Sahil şeridinde ve tuzlu arazilerde bile yetişir. Kışın yeşilliğini korur. Yazın ise diğer bitkiler yanarken o, düzenli sulamayla bahçeyi serin tutar. ​Marmara: Nemli ve ağır toprakları sevdiği için bu bölgeye çok uygundur. Bahçelerdeki çukur ve su biriken alanları değerlendirmek için kullanılabilir. ​İç Anadolu: İlkbahar nemini kullanarak hızla çiçeklenir. Yaz sonuna doğru tohumlarını bırakarak uykuya geçer ve bir sonraki baharda tekrar uyanır. ​Karadeniz: Fazla yağıştan ve ağır topraktan etkilenmez, aksine bu koşullarda çok hızlı yayılır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Stefan.lefnaer ​ ÇOĞALTMA YÖNTEMLERİ ​Tohum ile Çoğaltma: Sonbahar veya erken ilkbaharda tohumları toprağa serperek ekebilirsiniz. Çimlenme oranı oldukça yüksektir. ​Kendiliğinden Çoğalma: Çiçekleri geçtikten sonra oluşan tohumlar toprağa dökülür ve bitki ertesi yıl daha gür bir şekilde geri döner. ​BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Balözü Kaynağı: Arıcılıkla ilgileniyorsan veya bahçende biyoçeşitlilik istiyorsan bu bitki harikadır; arıların en sevdiği meralardan biridir. ​Toprak İyileştirme: Ak Üçgül gibi, Çilek Üçgül de toprağa azot bağlar. Onu söküp toprağa karıştırdığında harika bir yeşil gübre olur. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​Hatırlatıcı Not: Çiçekleri kuruyup kahverengileştiğinde o meşhur "baloncuk" veya "çilek" formunu alır. Bu görüntü seni yanıltmasın, bitki ölmiyor; sadece tohumlarını olgunlaştırıyor.

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Bidgee Yeşil Sahaların Kralı:(Cynodon dactylon) ​ Eğer üzerinde çocukların koşturabileceği, köpeğinin özgürce oynayabileceği ve yazın o yakıcı sıcağına "bana mısın" demeyecek bir zemin arıyorsan, Bermuda çimi ile tanışıyorsun demektir. Deneyimlerime dayanarak söylüyorum; o sadece bir çim değil, bitkiler dünyasının en dayanıklı sporcusudur. Bakımı doğru yapıldığında, ayağının altında kadife gibi bir his bırakır. ​GİRİŞ: Sıcağın ve Dayanıklılığın Sembolü ​Latince İsmi: Cynodon dactylon. Anavatanı: Afrika'nın tropikal ve subtropikal bölgeleri. Renk Çeşitleri: Koyu yeşilden orta yeşile kadar değişen tonları vardır. Islah edilmiş türleri (hibritler) daha ince dokulu ve daha koyu yeşildir. Karakteristik Özellikleri: Çok hızlı yayılan, basılmaya karşı ekstrem dirençli ve kendini hızla yenileyebilen bir yapısı vardır. Stolon (toprak üstü) ve rizom (toprak altı) adı verilen iki farklı yayılma koluna sahip olduğu için boşlukları hızla kapatır. Peyzajda Kullanımı: Futbol sahaları, golf sahaları ve yoğun kullanılan villa bahçeleri için bir numaralı tercihtir. Güneşli alanların "yeşil halısı"dır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Anup_Sadi ​ Bermuda Çimi BAKIMI ​Işık İsteği Tam güneş aşığıdır. Günde en az 6-8 saat doğrudan güneş ister. Gölgeye toleransı çok düşüktür; ağaç altlarında veya gölge alanlarda hızla seyrelir ve ölür. ​Soğuğa Dayanıklılık Orta derece. 15°C derecenin altında gelişimi durur. İlk donlarla birlikte bitki kahverengiye döner ve "uyku moduna" (dormansi) girer. Baharda havalar ısındığında tekrar yeşerir. ​Sıcağa Dayanıklılık Olağanüstüdür. 40°C-45°C derecelerde bile gelişimine devam eder. Sıcaklık arttıkça Bermuda çimi daha çok coşar. ​Toprak İsteği Seçici değildir ama drenajı iyi, kumlu ve tınlı toprakları sever. Tuzlu topraklara ve deniz suyuna (kıyı şeridi) en dayanıklı çim türlerinden biridir. ​Kök Yapısı Hem saçak köklü hem de rizomludur. Kökleri 2 metre derinliğe kadar inebilir, bu da onu kuraklığa karşı çok dirençli kılar. ​Boy-En (En Fazla) Kendi haline bırakılırsa 15-20 cm boylanır ancak peyzajda genellikle 2-4 cm arasında kısa tutulur. Genişliği yayılıcı kolları sayesinde sınırsızdır. ​Sulama Kuraklığa çok dayanıklıdır. Ancak halı gibi yeşil bir görüntü için yazın düzenli sulama ister. Derin sulama yapıp toprak yüzeyinin kurumasına izin vermek, kökleri derinleşmeye teşvik eder. ​Bölge Uyumu (Türkiye) Ege, Akdeniz ve Güneydoğu Anadolu bölgeleri için en ideal çim türüdür. Marmara'da da başarılıdır. ​Ömrü Çok yıllıktır. Bir kez tesis edildiğinde ömür boyu kalıcıdır. ​Çiçek rengi Belirgin bir çiçeği yoktur; çiçek sapları grimsi-yeşil renkte minik parmak şeklindedir (bitki strese girdiğinde çiçek açar). ​Çiçeklenme dönemi Genellikle yaz aylarında, bitki çok boylandığında veya susuz kaldığında çiçek sapı çıkarır. ​Yaprak Durumu Sıcak mevsimde yeşil, kışın (hava 10°C altına düştüğünde) tamamen sarı/kahverengidir. ​Zorluk Bakımı Kolaydır. Ancak düzenli biçme ve gübreleme ile mükemmel görüntü verir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Robert_Flogaus-Faust ​ TÜRKİYE COĞRAFYASI: BÖLGESEL NOTLAR ​Akdeniz ve Ege: En mutlu olduğu bölgedir. Mart-Nisan aylarında uyanır, Kasım sonuna kadar yeşil kalır. Sahil kesimlerinde deniz suyuna dayanımı büyük avantajdır. ​Güneydoğu Anadolu: Aşırı kuru sıcağa en iyi dayanan çimdir. Sulandığı sürece bölgenin kavurucu yazında bile yeşil kalır. ​Marmara: Yaz aylarında harika performans gösterir ancak kışın "uyku süresi" (sarı kaldığı süre) Akdeniz'e göre daha uzundur. ​İç ve Doğu Anadolu: Kışın çok uzun süre sarı kalacağı için genellikle tercih edilmez; ancak yazlık evlerde sadece yazın yeşil olması isteniyorsa kullanılabilir. ​ÇOĞALTMA YÖNTEMLERİ ​Tohum: Bahar aylarında (toprak ısındığında) ekilir. Tohumlar çok küçüktür, toprakla temas etmesi yeterlidir. ​Rulo Çim / Stolons: Hazır kalıp şeklinde serilebilir veya bitkinin yayılıcı kolları (stolonlar) küçük parçalar halinde toprağa dikilerek hızla yayılması sağlanabilir. ​Plug (Fide): Küçük fideler halinde belli aralıklarla dikilir; o araları kısa sürede kapatır. ​BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Kısa Biçim: Bermuda çimi kısa kesilmeyi sever. Ne kadar sık ve kısa (yaklaşık 2-3 cm) biçersen o kadar sıklaşır ve yabani otlara yer bırakmaz. ​Sarı Görünümden Kurtulma: Eğer kışın sarı görünmesini istemiyorsan, sonbaharda üzerine "İtalyan Çimi" (Lolium multiflorum) ile ara ekim (overseeding) yaparak kışı yeşil geçirebilirsin. ​Gübreleme: Azotu çok sever. Bahar ve yaz aylarında düzenli gübreleme, renginin zümrüt yeşili kalmasını sağlar. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​Hatırlatıcı Not: Bermuda çimi arsızdır! Çiçek tarhlarına veya ağaç diplerine girmesini istemiyorsan mutlaka bir sınır (bordür) kullanmalısın, aksi takdirde her yeri istila edebilir

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Argenberg Anadolu’nun Kızıl Güneşi: (Pinus brutia) ​ Kızılçam, sadece bir ağaç değil; Akdeniz havzasının ruhu, reçine kokulu rüzgarların kaynağıdır. Adını, genç sürgünlerinin ve gövde kabuğunun aldığı o karakteristik kızıl tondan alır. Doğanın en dayanıklı askerlerinden biri olan bu tür, zorlu koşullara kafa tutan yapısıyla peyzaj projelerinde "vazgeçilmez" bir statüdedir. ​Latince İsmi: Pinus brutia Anavatanı: Doğu Akdeniz (Türkiye, Kıbrıs, Yunanistan ve Kırım sahilleri). Karakteristik Özellikleri: Hızlı büyümesiyle bilinen, ışığa aşık bir türdür. Gençken piramidal bir forma sahip olsa da yaşlandıkça tepesi genişler, şemsiye benzeri görkemli bir hal alır. İğne yaprakları genellikle ikili ve 10-15 cm uzunluğundadır. Peyzajda Kullanımı: Geniş bahçelerde tekil (solitery) olarak kullanıldığında müthiş bir odak noktasıdır. Rüzgar perdesi oluşturmak, erozyonu önlemek ve geniş alanlarda gölge tünelleri yaratmak için idealdir. Özellikle deniz kenarı peyzajlarında tuz serpintisine dayanımıyla kurtarıcıdır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Giovanni_Caudullo ​ BAKIM REHBERİ ​Işık İsteği: Tam güneş alan alanları sever. Gölge toleransı oldukça düşüktür; ışığa ulaşmak için hızla boylanır. ​Soğuğa Dayanıklılık: -15°C ile -18°C derecelere kadar dayanabilir ancak genç fidanlar don olaylarından korunmalıdır. ​Sıcağa Dayanıklılık: +45°C üzerindeki aşırı sıcaklara ve kuraklığa en dayanıklı iğne yapraklılardan biridir. ​Toprak İsteği: Seçici değildir. Kireçli, kumlu, fakir ve taşlı topraklarda bile rahatça yetişir. Ancak iyi drenaj hayati önem taşır. ​Kök Yapısı: Kuvvetli bir kazık kök sistemine sahiptir. Bu sayede derinlerdeki suya ulaşır ve rüzgara karşı çok dirençlidir. ​Boy - En: Uygun koşullarda 20-25 metre boya ve 6-8 metre tepe çapına ulaşabilir. ​Sulama: İlk 2-3 yıl can suyu ve düzenli sulama ister. Adaptasyon sürecini tamamladıktan sonra aşırı kurak dönemler dışında sulama gerektirmez. ​Bölge Uyumu: Akdeniz, Ege ve Marmara bölgelerinin sahil kesimlerine mükemmel uyum sağlar. ​Ömrü: Çok yıllık bir ağaçtır; ortalama 150-200 yıl yaşayabilir. ​Çiçek Rengi: Belirgin bir çiçek rengi yoktur; erkek çiçekler sarımtırak-kahve, dişi çiçekler ise küçük kızılımsı kozalakçıklar halindedir. ​Çiçeklenme Dönemi: Genellikle Mart ve Nisan ayları. ​Yaprak Durumu: Her dem yeşildir; yapraklarını dökmez. ​Zorluk: Bakımı Kolay. Kurulduktan sonra neredeyse hiç müdahale istemez. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Zcebeci ​TÜRKİYE COĞRAFYASI VE BÖLGESEL NOTLAR ​Ege ve Akdeniz: Bitkinin doğal yaşam alanıdır. Burada en büyük düşmanı "Çam Kese Böceği"dir. Bahar aylarında bu zararlıya karşı dikkatli olunmalıdır. ​Marmara: Nemli havaya uyum sağlar ancak taban suyu yüksek (drenajı bozuk) alanlardan kaçınılmalıdır. ​İç Anadolu: Kuytu ve rüzgardan korunaklı, mikroklima alanlarda yetişebilir ancak sert kış donları genç fidanları yorabilir. ​Karadeniz: Fazla yağış ve gölge alanlarda mantari hastalıklar görülebilir. Mutlaka en güneşli ve drenajı yüksek yamaçlara dikilmelidir. ​Doğu ve Güneydoğu Anadolu: Güneydoğu'nun kuraklığına dayanır ancak Doğu'nun ekstrem kış soğukları ( -20°C altı) bu tür için uygun değildir. ​ÇOĞALTMA YÖNTEMLERİ ​Kızılçam temel olarak tohum ile çoğaltılır. ​Tohumla Çoğaltma: Sonbaharda toplanan olgun kozalaklar sıcak bir yerde bekletilerek pullarının açılması sağlanır. Çıkan kanatlı tohumlar ilkbahar başında ekilir. ​Çimlendirme: Tohumlar ekilmeden önce 24 saat suda bekletilirse çimlenme hızı artar. Not: Çelikle çoğaltılması oldukça zordur ve profesyonel üretimde tercih edilmez. https://www.flickr.com/people/86353793@N00 ​ BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Budama: Alt dalların budanması gövdenin daha formlu ve kızıl kabuğunun daha görünür olmasını sağlar. Budama işlemi mutlaka kış uykusunda yapılmalıdır. ​Mesafe: Evlerin temeline veya duvar diplerine çok yakın dikmeyin; güçlü kazık kökleri ve geniş tepe yapısı zamanla yapıya baskı yapabilir. ​Yangın Direnci: Kızılçam yangına adaptasyon geliştirmiş bir ağaçtır; kozalakları yangın ısısıyla patlayıp tohumlarını uzaklara fırlatır. Bahçenizde ise kuru ibreleri (pürleri) düzenli temizlemek yangın riskini azaltır. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​ Kızılçam (Türk Çamı, Anadolu Çamı) olarakta bilinir. Populasyonun yüzde 90 Anadolu, özellikle Batı Anadoluda'dır. Bu bakımdan bize has milli bir ağaç olarak kabul edilir. Lübnan gibi bizimde bayrağımızda bir ağaç olsaydı bu büyük ihtimalle Kızılçam olurdu. Her şeyiyle bu coğrafyaya uyum sağlamış, çok güçlü ve dayanıklı bir ağaçtır. Yangınlarda kolayca yansa da on yıl gibi kısa bir sürede yine o bölge yemyeşil hale gelir, çünkü tohumlar yangına dirençlidir. Ve yangında patlayarak ateşten uzak alanlara yayılır. ​Editörün Notu: Kızılçam, sabırlı bahçıvanların ödülüdür. İlk birkaç yıl yavaş büyüyor gibi görünse de kökünü toprağa sağlama aldığında ona yetişmek imkansızdır. Reçine kokusunun huzurunu sürmeye hazır ol!

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Kenraiz Dağların Kadim Bekçisi: (Cedrus libani) ​ Toros Sediri, sadece bir ağaç değil, binlerce yıllık tarihin canlı şahididir. "Lübnan Sediri" olarak da bilinse de, bugün dünyadaki en geniş ve en sağlıklı doğal ormanları Türkiye’nin Toros Dağları’nda yer alır. Antik çağlarda gemi yapımından saray sütunlarına kadar en kıymetli malzeme olarak kabul edilen bu ağaç, peyzajda "güç ve asalet" simgesidir. ​Latince İsmi: Cedrus libani Anavatanı: Anadolu (Toros Dağları), Lübnan ve Suriye. Karakteristik Özellikleri: Gençken piramidal bir yapıdadır; yaşlandıkça dalları yatay bir hal alarak karakteristik şemsiye formuna kavuşur. Gümüşi-mavi veya koyu yeşil ibreleri, yukarı doğru dik duran fıçı şeklindeki kozalaklarıyla benzersiz bir estetiğe sahiptir. Peyzajda Kullanımı: Görkemli yapısı nedeniyle geniş alanların, parkların ve büyük malikanelerin "imza ağacı"dır. Heybetli duruşuyla odak noktası oluşturmak için rakipsizdir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Kenraiz ​ BAKIM REHBERİ ​Işık İsteği: Tam güneş aşığıdır. Yeterli ışık almadığında alt dallarını hızla kaybeder ve formunu yitirir. ​Soğuğa Dayanıklılık: -25°C ile -30°C dereceye kadar dayanabilen çok dirençli bir türdür. ​Sıcağa Dayanıklılık: +35°C - +40°C derecelere kadar dayanabilir ancak nemli ve serin rüzgarları tercih eder. ​Toprak İsteği: Özellikle kireçli ve kayalık yamaçları sever. İyi drenajlı, gevşek ve derin topraklar idealdir; taban suyundan nefret eder. ​Kök Yapısı: Başlangıçta kuvvetli bir kazık kök yapar, zamanla yanlara açılan güçlü bir kök sistemi geliştirir. ​Boy - En: Boyu 40 metreye, gövde çapı ise 3 metreye kadar ulaşabilir. Tepe çapı yaşlandıkça çok genişler. ​Sulama: İlk yıllarda düzenli sulama hayati önem taşır. Yetişkinliğe ulaştığında kuraklığa oldukça dirençlidir; ancak yaz kuraklığında ara sıra derin sulama yapılması gelişimini destekler. ​Bölge Uyumu: Türkiye’de ana yayılış alanı Akdeniz’in yüksek dağlık kesimleridir. ​Ömrü: Çok uzun ömürlüdür. 1000 yılın üzerinde yaşayan (anıt ağaç niteliğinde) örnekleri mevcuttur. ​Çiçek Rengi: Belirgin olmayan sarımtırak-kahve çiçek yapıları vardır. ​Çiçeklenme Dönemi: Genellikle Eylül ve Ekim ayları. ​Yaprak Durumu: Her dem yeşildir; yapraklarını dökmez (İbreli). ​Zorluk: Orta. Gençlik döneminde dikkatli bakım ister ancak yerini sevdiğinde çok dayanıklıdır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:NasserHalaweh ​ TÜRKİYE COĞRAFYASI VE BÖLGESEL NOTLAR ​Akdeniz ve Ege: En iyi gelişimini Torosların 800 metreden başlayıp 2100 metreye kadar çıkan yüksek rakımlarında gösterir. Kıyı kesimlerde (0-500m) aşırı nem ve sıcaktan dolayı formu bozulabilir. ​Marmara: İstanbul ve çevresindeki parklarda çok iyi uyum sağlar. Ancak toprağın killi ve ağır olduğu yerlerde drenaj mutlaka çözülmelidir. ​İç Anadolu: Karasal iklimin sert kışlarına en dayanıklı sedir türüdür. Afyon-Emirdağ çevrelerinde doğal izole yayılışları vardır; bu da onun İç Anadolu peyzajı için uygunluğunu kanıtlar. ​Karadeniz: Aşırı yağış alan ve sürekli bulutlu olan bölgelerde mantar riski artar. Tokat (Erbaa-Niksar) gibi daha az yağış alan iç vadi kesimlerinde doğal olarak yetişir. ​Doğu Anadolu: Çok aşırı soğuklarda genç fidanlar zarar görebilir ancak korunaklı bölgelerde yetiştirilebilir. ​ÇOĞALTMA YÖNTEMLERİ ​Tohumla Çoğaltma: En yaygın yöntemdir. Kozalaklar olgunlaştığında toplanır ve tohumlar çıkarılır. Tohumlar kışın soğuk katlamaya maruz bırakılırsa çimlenme başarısı artar. ​Aşı Yöntemi: Özellikle "Glauca" (mavi renkli) gibi özel varyetelerin formunu korumak için anaç üzerine aşı yapılır. Not: Çelikle üretimi neredeyse imkansızdır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Lin%C3%A91 ​BİTKİNİN BAKIMI İLE İLGİLİ TÜYOLAR ​Alan Seçimi: Gelecekte devasa bir ağaç olacağını unutmayın. Binadan en az 10-15 metre uzağa dikilmelidir. ​Hava Kirliliği: Endüstriyel bölgelerde ve yoğun egzoz dumanı olan şehir merkezlerinde diğer ibrelilere göre daha hassastır; temiz hava sever. ​Kar Yükü: Yatay dalları yoğun kar yükü altında kırılabilir. Kar yağışı sonrası dalların hafifçe silkelenmesi tavsiye edilir. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​ Sediri diğer ağaçlardan ayırmanın en kolay yollarından birisi diğer çam türleri kozalaklarını aşağı doğru salarken sedirin kozalaklarının dal üzerinde yukarı doğru durmasıdır. ​Editörün Notu: Toros Sediri, dikildiğinde bir miras bırakmak gibidir. Onun şemsiye formuna girmesini görmek bir ömür sürse de, bahçenize kattığı o asil hava her güne bedeldir. Reçinesinden yayılan o meşhur "katran" kokusunu sabah serinliğinde duymak bir ayrıcalıktır.

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:PumpkinSky Bahçenin Parlayan Yıldızı ​ Bahçenizde uzun süreli bir renk patlaması ve her sabah sizi selamlayan sarı bir deniz istiyorsanız, Kızgözü (Coreopsis) ile tanışmanın tam sırası. Latince adı Coreopsis olan bu bitki, Papatyagiller (Asteraceae) ailesine aittir ve anavatanı Kuzey Amerika’nın geniş çayırlarıdır. İsmini, tohumlarının küçük böceklere benzemesinden alır ("Kızgözü" ismi ise çiçeğin merkezindeki koyu renkli, gözü andıran yapıdan gelir). ​ Kızgözü; klasik altın sarısından, mahun rengi lekelere ve modern pembe tonlarına kadar geniş bir yelpazeye sahiptir. Peyzajda kullanımı ise tam bir kurtarıcıdır: Kurakçıl bahçelerde (xeriscaping), yamaçların örtülmesinde, saksı aranjmanlarında ve "vahşi çiçek" konseptli çayırlarda sıklıkla tercih edilir. Öyle dayanıklıdır ki, bazen en bakımsız yol kenarlarında bile neşeyle gülümsediğini görebilirsiniz. ​Bitki Bakım Detayları ​Işık İsteği Tam güneş aşığıdır. Günde en az 6-8 saat doğrudan güneş ışığı alması, dalların dik durmasını ve çiçek veriminin zirve yapmasını sağlar. Yarı gölgede bitki formunu kaybedip yanlara doğru yayılabilir. ​Soğuğa Dayanıklılık Türüne bağlı olarak oldukça dirençlidir. Çok yıllık türleri yaklaşık -25°C ile -30°C dereceye kadar olan sert kışlara dayanabilir. ​Sıcağa Dayanıklılık Yazın kavurucu sıcaklarına ve nemine karşı son derece toleranslıdır. 40°C üzerindeki sıcaklıklarda bile çiçek açmaya devam eder. ​Toprak İsteği Çok seçici değildir ancak "fakir" ve iyi drene edilmiş toprakları tercih eder. Çok zengin topraklar, bitkinin daha çok yaprak yapmasına ama daha az çiçek açmasına neden olur. ​Kök Yapısı Saçak kök yapısına sahiptir. Bu sayede toprağın üst katmanlarına sıkıca tutunur ve hızlıca yayılım gösterir. ​Boy-En (Maksimum) Cüce türleri 20-30 cm, büyük türleri ise 60-90 cm boya ve ene ulaşabilir. ​Sulama Yeni dikildiğinde düzenli sulama ister ancak kökleştikten sonra son derece kurakçıldır. Toprağı tamamen kurumadan sulanmamalıdır; fazla su kök çürüklüğüne davetiye çıkarır. ​Bölge Uyumu Türkiye’nin tüm bölgelerinde (Ege’den Doğu Anadolu’ya kadar) rahatlıkla yetişir. Kıyı kesimlerinde çok erken uyanırken, iç kesimlerde yaz boyunca en dayanıklı çiçeklerden biri olur. ​Ömrü Hem tek yıllık hem de çok yıllık varyeteleri mevcuttur. Bahçelerde en yaygın olanları çok yıllık türleridir. ​Çiçek Rengi Baskın renk parlak sarıdır. Ancak kırmızı, turuncu, pembe ve merkezinde kontrast renkli "göz" bulunan iki renkli türleri de mevcuttur. ​Çiçeklenme Dönemi Haziran ayında başlar, düzenli budamayla sonbaharın ilk donlarına kadar devam eder. ​Yaprak Durumu İnce, parçalı (eğrelti otuna benzer) veya mızrak şeklinde yaprakları vardır. Kışın bölgelere göre yapraklarını döker. ​Zorluk Derecesi Çok Kolay. Hata kabul eden, ilgi istemeyen "vefalı" bir bitkidir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:OKJaguar ​ Türkiye Coğrafyası ve Bölgesel Notlar ​Ege ve Akdeniz: Sahil şeridindeki kumlu topraklara bile uyum sağlar. Yazın sulama kısıtı olan bahçeler için idealdir. ​Marmara ve Karadeniz: Bu bölgelerde nem yüksek olduğu için külleme (mildiyö) olmaması adına bitkiler çok sık dikilmemelidir. Drenajı iyi olmayan killi topraklarda kök çürümesi riski vardır. ​İç ve Doğu Anadolu: Kış korumasına ihtiyaç duymaz. İlkbaharda uyanması biraz zaman alabilir ama yazın yakıcı güneşinde diğer çiçekler solarak boyun bükerken Kızgözü dimdik ayakta kalır. ​Çoğaltma Yöntemleri ​Tohumla Çoğaltma: İlkbaharda doğrudan toprağa ekilebilir. Kolayca çimlenir. ​Ayırma: Çok yıllık Kızgözü kümeleri 2-3 yılda bir ilkbahar başında veya sonbaharda kökten bölünerek kolayca çoğaltılabilir. Bu işlem aynı zamanda bitkinin gençleşmesini sağlar. ​Kendiliğinden Yayılma: Tohumlarını döktüğü yerde ertesi yıl yeni fideler oluşturma eğilimi yüksektir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Kenraiz ​Bitkinin Bakımı İle İlgili Tüyolar ​Saç Kesimi (Budama): Yaz ortasında çiçeklenme azaldığında, bitkiyi tepesinden yaklaşık 1/3 oranında makasla kırpın. Bu "saç kesimi" bitkiyi uyaracak ve birkaç hafta içinde yeni ve güçlü bir çiçek dalgası başlatacaktır. ​Gübrelemeden Kaçının: Kızgözü çok fazla besinden hoşlanmaz. Fazla gübreleme çiçeklerin azalmasına ve bitkinin formunun bozulmasına sebep olur. ​Deadheading: Solan çiçekleri düzenli koparmak, bitkinin tohum üretmeye harcayacağı enerjiyi yeni tomurcuklara yönlendirir. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​(Bu bölümü kendi deneyimlerinizle doldurabilirsiniz) ​Hatırlatıcı Not: Kızgözü bitkisi "bakıldıkça değil, ihmal edildikçe" coşan nadir çiçeklerdendir. Onu biraz kendi haline bırakın, en güzel cevabı size açtığı çiçeklerle verecektir!

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Luigi936 Sahillerin Cesur Yer Örtücüsü ​Latince İsmi: Carpobrotus acinaciformis Anavatanı: Güney Afrika Renk Çeşitleri: Genellikle parlak macenta (mor-pembe) renklidir; nadiren sarı formlarına da rastlanır. Karakteristik Özellikleri: İsmini, kılıç şeklindeki etli ve üç köşeli yapraklarından alır (acinaciformis "kılıç şeklinde" demektir). Gövdeleri metrelerce uzayabilir ve toprağa değdiği her yerden kök salar. Tuzlu rüzgarlara, yakıcı güneşe ve aşırı kuraklığa karşı inanılmaz bir direnci vardır. ​Peyzajda Kullanımı: Özellikle sahil peyzajında "erozyon kontrolü" ve "zemin kaplama" denince akla gelen ilk bitkidir. Kumlu yamaçları sabitlemek, dik şevleri yeşillendirmek veya bakımın imkansız olduğu geniş alanları kapatmak için kullanılır. Deniz suyuna ve tuz serpintisine dayanıklı olduğu için plaj kenarlarındaki peyzaj düzenlemelerinde rakipsizdir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Kenraiz ​ Bakım Rehberi ​Işık İsteği: Tam güneş. Gölge alanlarda gövdeleri cılızlaşır ve o meşhur çiçeklerini açmaz. ​Soğuğa Dayanıklılık: -4°C ile -6°C derecelere kadar dayanabilir. Ancak uzun süreli don olayları bitkinin etli yapraklarını dondurabilir. ​Sıcağa Dayanıklılık: Olağanüstüdür. 45°C ve üzerindeki kavurucu sıcaklarda bile gelişimine devam eder. ​Toprak İsteği: Fakir, kumlu, taşlı ve tuzlu toprakları çok sever. Tek şartı drenajın çok iyi olmasıdır; ağır killi topraklarda kök çürümesi yaşayabilir. ​Kök Yapısı: Hem ana kök sistemi güçlüdür hem de sürünücü gövdeleri üzerinden saçak kökler çıkararak toprağı bir ağ gibi örer. ​Boy - En: Boyu 15-20 cm'yi geçmez ancak tek bir kök uygun koşullarda 2-3 metre genişliğe yayılabilir. ​Sulama: Yerleşik hale geldikten sonra neredeyse hiç sulama istemez. Yazın aşırı kurak dönemlerde ayda 1-2 kez sulanması bitkinin daha dolgun görünmesini sağlar. ​Bölge Uyumu: Türkiye'de Ege ve Akdeniz sahil şeridi için kusursuzdur. Marmara'nın kıyı kesimlerinde de yetişebilir. İç kesimlerde kışın korunmalıdır. ​Ömrü: Çok yıllık (Perennial). ​Çiçek Rengi: Parlak macenta, büyük ve papatya benzeri çiçekler. ​Çiçeklenme Dönemi: İlkbahar sonu ve yaz başı. ​Yaprak Durumu: Her dem yeşildir. Kışın da etli ve canlı yapısını korur. ​Zorluk: Bakımı Çok Kolay. Hatta "bakımsızlığa" en iyi dayanan bitkilerden biridir. Photo by SAplants ​ Türkiye Coğrafyasına Göre Bakım Notları ​Ege ve Akdeniz: Doğal yaşam alanıdır. Hiçbir özel bakım gerektirmeden, kayaların arasından bile fışkırır. Tatil siteleri ve otel bahçeleri için idealdir. ​Marmara Bölgesi: Kıyı kesimlerde sorunsuz büyür. İç kısımlarda kışın şiddetli don olursa bitki zarar görebilir ancak genellikle ilkbaharda kendini yeniler. ​İç ve Doğu Anadolu: Bu bölgelerde dış mekan için uygun değildir. Kış soğukları bitkiyi tamamen kurutur. Ancak büyük saksılarda, kışın içeri alınmak kaydıyla yetiştirilebilir. ​Karadeniz: Aşırı yağış alan ve sürekli ıslak kalan bölgelerde dikkat edilmelidir. Suyun akıp gittiği eğimli arazilere dikilmelidir. ​Çoğaltma Yöntemleri ​Çelikleme: En kolay yöntemdir. Gövdeden koparılan 10-15 cm'lik bir parçayı toprağa gömmeniz yeterlidir. Neredeyse %100 başarıyla köklenir. ​Tohum: Meyvelerinin içindeki tohumlarla da çoğalabilir ancak çelikleme o kadar hızlıdır ki tohumla uğraşmaya gerek kalmaz. ​Bitkinin Bakımı İle İlgili Tüyolar ​Meyveleri: Çiçeklenme sonrası oluşan meyveleri bazı kültürlerde yenilebilir (Hottentot İnciri olarak da bilinir) ancak tadı her damak zevkine uygun olmayabilir. ​İstilacı Gücü: Çok hızlı yayıldığı için küçük bahçelerde diğer bitkileri boğabilir. Alanını sınırlamak veya düzenli olarak uçlarından budamak gerekebilir. ​Tuz Direnci: Deniz kenarında yaşıyorsanız ve hiçbir bitki yaşamıyorsa, çözüm kesinlikle Carpobrotus'tur. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​(Buraya kendi deneyimlerinizi; örneğin sahil kenarında bu bitkinin oluşturduğu o mor halıyı ilk gördüğünüz anı veya bir çelikten nasıl koca bir alanı kapladığını yazabilirsiniz...) ​Hatırlatıcı: Kazayağı, doğanın en dayanıklı askerlerinden biridir. Ona en kötü toprağı verin, o size en parlak çiçekleri sunsun.

https://www.flickr.com/photos/40621085@N08/13930154135/ Altın Sarısı Bir Miras ​ Latince adıyla Eriobotrya japonica, her ne kadar ismiyle bize "Yeni Dünya" (Amerika) kıtasını çağrıştırsa da, asıl vatanı Çin ve Japonya’nın serin dağ yamaçlarıdır. Ülkemizde "Malta Eriği" olarak da bilinen bu ağaç, kışın herkes uyurken çiçek açan cesur yapısı ve baharın ilk müjdecisi olan meyveleriyle tam bir karakter bitkisidir. ​Karakteristik Özellikleri ve Peyzajda Kullanımı: Yeni Dünya, her dem yeşil kalan iri, deri gibi sert ve damarlı yapraklarıyla tropikal bir hava yaratır. Peyzaj tasarımlarında sadece meyvesi için değil, "vurgu bitkisi" olarak da sıkça tercih edilir. Geniş ve yuvarlak tepesiyle harika bir gölge ağacıdır. Özellikle kışın bahçeniz griye büründüğünde, onun koyu yeşil yaprakları ve etrafa yayılan parfümsüz ama yoğun kokulu krem rengi çiçekleri bahçenize hayat verir. Duvar kenarlarında veya geniş bahçelerin merkezinde tekil olarak konumlandırıldığında asil bir duruş sergiler. Photo by A. Barra ​ A'dan Z'ye Bakım Rehberi ​Işık İsteği: Tam güneş alan yerleri çok sever. Yeterli güneş almadığında meyve verimi düşer ve dallanma seyrelir. Ancak yarı gölge alanlarda da gelişimini sürdürebilir. ​Soğuğa Dayanıklılık: Erişkin bir Yeni Dünya ağacı -10°C dereceye kadar dayanabilir. Ancak dikkat: Çiçekleri ve küçük meyveleri -1°C ile -2°C derecelerde zarar görür. ​Sıcağa Dayanıklılık: 40°C ve üzerindeki aşırı sıcaklarda, özellikle nem düşükse yaprak uçlarında yanmalar görülebilir. ​Toprak İsteği: Seçici değildir ama en mutlu olduğu toprak; derin, süzek (drenajı iyi) ve organik maddece zengin killi-tınlı topraklardır. Kireçli topraklara karşı oldukça toleranslıdır. ​Kök Yapısı: Genellikle kazık kök yapısına sahiptir ancak yanlara doğru yayılan güçlü saçak kökler de geliştirerek toprağa sıkıca tutunur. ​Boy-En: Uygun koşullarda boyu 6-8 metreye, tepe tacı genişliği ise 5 metreye kadar ulaşabilir. ​Sulama: Meyve bağlama döneminde (ilkbahar) ve yaz kuraklığında düzenli sulama ister. Toprağın tamamen kurumasına izin vermeyin ama kökleri su içinde de bırakmayın. ​Bölge Uyumu: Akdeniz ve Ege sahil şeridi onun ana vatanı gibidir. Marmara'nın korunaklı bölgelerinde de harika sonuçlar verir. ​Ömrü: Çok yıllık, uzun ömürlü bir ağaçtır (ortalama 30-50 yıl, iyi bakımla daha fazla). ​Çiçek Rengi: Krem-beyaz arası, hafif tüylü ve salkım şeklinde çiçekler açar. ​Çiçeklenme Dönemi: Çoğu bitkinin aksine Kasım - Aralık aylarında çiçeklenir. ​Yaprak Durumu: Her dem yeşildir, kışın yaprak dökmez. ​Zorluk: Bakımı Kolaydır. Budama ve doğru sulama ile zahmetsizce büyür. ​Türkiye Coğrafyasına Göre Bölgesel Notlar ​Ege ve Akdeniz: Tam bir cennet bahçesidir. Burada en büyük risk, aşırı nemden kaynaklanan mantari hastalıklardır. Ağacın iç kısmının hava alması için düzenli budama yapmalısınız. ​Marmara: Kuzey rüzgarlarından korunan, güneye bakan yamaçlar tercih edilmelidir. Kışın sert geçtiği yıllarda meyve verimi düşebilir ama ağaç hayatta kalır. ​İç Anadolu: Kış soğukları ve özellikle bahar donları nedeniyle dış mekanda meyve almak çok zordur. Sadece çok korunaklı mikroklimalarda süs bitkisi olarak yetiştirilebilir. ​Karadeniz: Yağıştan yana şanslıdır ancak aşırı yağış çiçek dökümüne neden olabilir. Drenajı çok iyi olan bir yere dikilmelidir. ​Doğu ve Güneydoğu Anadolu: Doğu Anadolu'nun sert kışlarına dayanamaz. Güneydoğu'da ise yaz sıcaklarından korunmak için yarı gölge alanlar ve yoğun sulama hayati önem taşır. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Tyk ​ Çoğaltma Yöntemleri ​Tohumla Çoğaltma: Meyvesini yedikten sonra çekirdeklerini hemen ekmelisiniz. Çekirdekler kurursa çimlenme özelliğini kaybeder. Ancak unutmayın; tohumdan yetişen ağaç "yabani" olur ve meyveleri küçük, lezzetsiz olabilir. ​Aşılama (En Profesyonel Yöntem): Tohumdan yetiştirilen çöğürlere (yabani fidanlara), Mart-Nisan aylarında kaliteli çeşitlerden alınan göz veya kalem aşıları yapılarak verimli ağaçlar elde edilir. ​Hava Daldırma: Bahar aylarında dallar üzerinde yapılan yaralamalarla köklendirme sağlanabilir, ancak aşı kadar yaygın değildir. ​Yeni Dünya İçin Altın Tüyolar ​Seyreltme Şart: Eğer ağacınız çok fazla meyve verdiyse, meyveler henüz küçükken salkımları seyreltin. Bu, kalan meyvelerin çok daha iri ve tatlı olmasını sağlar. ​Budama Zamanı: Hasat biter bitmez (Mayıs-Haziran gibi) budama yapın. Bu, bitkinin kışa kadar yeni sürgünler verip çiçek tomurcuğu hazırlamasına zaman tanır. ​Gübreleme: Bahar başında potasyum ağırlıklı gübreler meyve kalitesini ve şeker oranını artıracaktır. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​Editörün Notu: Yeni Dünya, kışın bahçenize hayat veren nadir ağaçlardandır. Unutmayın, o çiçek açtığında arılar için kış ortasında bir ziyafet başlar; bu yüzden bahçenizdeki ekosistemi destekleyen gerçek bir dosttur.

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:K%C4%B1z%C4%B1l ​ Latince ismi Primula, "birinci" veya "ilk" anlamına gelen primus kelimesinden türemiştir. Bu isim ona tesadüfen verilmemiştir; çünkü o, kışın soğuğu henüz tam geçmemişken baharı başlatan ilk çiçektir. Anavatanı Avrupa ve Asya’nın ılıman bölgeleri, özellikle de nemli çayırlar ve orman kenarlarıdır. Doğada sade sarı tonlarında (Primula vulgaris) bulunsa da, bugün gökkuşağının her renginde, ortası kontrast renkli veya katmerli binlerce çeşidi mevcuttur. ​Peyzajda Kullanımı: Çuha çiçekleri, alçak boylu yapılarıyla mükemmel bir bordür önü bitkisidir. Özellikle ağaç altlarında, kışın yaprak döken çalıların diplerinde doğal gruplar oluşturmak için idealdir. Saksı ve balkon kasalarında hercai menekşelerle (Viola) harika bir uyum yakalar. Minyatür yapısı sayesinde kaya bahçelerinin vazgeçilmezidir. https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=User%3AYeditepeczac%C4%B1l%C4%B1kg&redlink=1 ​ Detaylı Bakım Kılavuzu ​Işık İsteği: Yarı gölge veya filtrelenmiş güneş ışığını sever. Doğrudan yakıcı yaz güneşinden nefret eder; ancak kışın güneşli bir konumda olması çiçeklenmeyi artırır. ​Soğuğa Dayanıklılık: -20°C dereceye kadar dayanıklıdır. Kar altında kalmaktan etkilenmez, hatta soğuklama ihtiyacı (vernalizasyon) vardır. ​Sıcağa Dayanıklılık: +25°C üzerindeki sıcaklıklarda bitki strese girer. Yazın serin ve gölge bir köşe ister. ​Toprak İsteği: Nemli, drenajı iyi ve organik maddece zengin (humuslu) toprakları sever. Hafif asidik toprakta performansı artar. ​Kök Yapısı: Saçak köklüdür ve yüzeye yakındır. ​Boy-En: Genellikle 15-20 cm boy ve en yapar. ​Sulama: Toprağı her zaman nemli olmalıdır ancak su içinde yüzmemelidir. Saksı tabağında su bekletilmemelidir, aksi halde kök çürüklüğü görülür. ​Bölge Uyumu: Türkiye'nin tüm bölgelerine uygundur. Karadeniz ve Marmara gibi nemli iklimlerde çok mutlu olur. ​Ömrü: Çok yıllık (Perennial). Ancak genelde mevsimlik çiçek gibi muamele görür. ​Çiçek Rengi: Beyaz, sarı, turuncu, kırmızı, pembe, mor, mavi ve iki renkli kombinasyonlar. ​Çiçeklenme Dönemi: Ocak ayından Mayıs başına kadar. Serin yerlerde sonbaharda tekrar açabilir. ​Yaprak Durumu: Her dem yeşildir. Rozet şeklinde, dokulu ve koyu yeşil yaprakları kış boyu kalır. ​Zorluk: Bakımı Kolay. https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Primula_varia_03-04-2005_12.03.22.JPG ​Türkiye Coğrafyası İçin Bölgesel Notlar ​Ege ve Akdeniz: Bu bölgelerde bitki yazın aşırı sıcak ve kuraklıktan dolayı genellikle hayatta kalamaz. Bu nedenle sonbaharda dikilip, bahar sonunda veda edilen bir "kış çiçeği" olarak kullanılır. ​Marmara ve Karadeniz: Bu bölgelerin doğal bitkisi gibidir. Yarı gölge bir yere dikilirse ve yazın sulanırsa her yıl aynı yerden tekrar çıkar. ​İç ve Doğu Anadolu: Kış soğuklarından korkmanıza gerek yok. Kar örtüsü altında korunur. İlkbahar serinliği uzun sürdüğü için buralarda çiçeklerini çok daha uzun süre sergiler. ​Güneydoğu Anadolu: Yazın yakıcı etkisinden korunması için mutlaka kuzeye bakan, gölge ve nemli kuytu köşelere dikilmelidir. ​Çoğaltma Yöntemleri ​Kökten Ayırma: En garantili yöntemdir. Çiçeklenme tamamen bittikten sonra (genelde Mayıs sonu), bitki kökünden çıkarılıp bölünerek çoğaltılabilir. ​Tohumla: Yaz sonunda ekilen tohumlar bir sonraki kış başında çiçek açacak hale gelir. Tohumlar çok küçük olduğu için toprak yüzeyine serpilmeli ve hafifçe bastırılmalıdır (ışık isteği vardır). ​Bitkinin Bakımı İle İLGİLİ TÜYOLAR ​Geçen Çiçekleri Temizleme: Solan çiçekleri sapıyla birlikte bitkinin merkezinden koparırsanız, bitki yeni tomurcuklar için enerji toplar. ​Yaprak Sarıarması: Eğer yapraklar sararıyorsa ya çok fazla su veriyorsunuzdur ya da toprakta besin (magnezyum/demir) eksikliği vardır. ​KİŞİSEL NOTLARIM ​(Buraya kendi deneyimlerinizi ekleyebilirsiniz...) ​Hatırlatıcı Not: Çuha çiçeği "serin ayakları" sever. Onu kalorifer peteğine yakın bir iç mekanda tutmaya çalışırsanız hızla boynunu bükecektir. O, gerçek bir dış mekan bitkisidir.

https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Spurzem Kışın Renkli Direnişi: Erica x darleyensis ​ Erica x darleyensis, iki farklı Erica türünün çaprazlanmasıyla elde edilmiş, Latince ismi yine Erica x darleyensis olan hibrit bir funda türüdür. Bahçıvanlar arasında "Kış Fundası" olarak bilinmesinin sebebi, çoğu bitki uykudayken, Kasım ayından Mayıs ayına kadar aralıksız çiçek açabilmesidir. İğne benzeri zarif yaprakları ve minik çan şeklindeki yüzlerce çiçeğiyle, kış bahçelerinde adeta canlı bir halı oluşturur. ​Peyzajda Kullanımı: Mükemmel bir yer örtücüdür. Kaya bahçelerinde, yamaçlarda veya saksı kompozisyonlarında ön planda kullanılır. Özellikle iğne yapraklı ağaçların (Çam, Ardıç) altına dikildiğinde doğal ve estetik bir kontrast yaratır. Modern peyzajda "kışın renk kaybını önlemek" için başvurulan ilk bitkidir. Photo by Don McCulley ​ Erica x darleyensis Bakım Detayları ​Işık İsteği Tam güneş veya hafif yarı gölgeyi sever. Bol çiçek açması için güneş şarttır; ancak yazın aşırı yakıcı olduğu bölgelerde öğleden sonra gölgesi bitkiyi rahatlatır. ​Soğuğa Dayanıklılık Oldukça dirençlidir. -15°C / -20°C derecelere kadar olan kış soğuklarına dayanır. Kar altında çiçeklerini koruyabilen nadir bitkilerdendir. ​Sıcağa Dayanıklılık Orta derecededir (30°C). Aşırı nemli ve boğucu yaz sıcaklarından ziyade, esintili ve serin ortamları tercih eder. ​Toprak İsteği Kritik Bilgi: Çoğu funda türü asidik toprak (düşük pH) isterken, Erica x darleyensis kireçli topraklara karşı daha toleranslıdır. Yine de iyi drenajlı, humuslu ve hafif asidik topraklarda en iyi performansı gösterir. ​Kök Yapısı Çok narin ve yüzeye yakın bir saçak kök yapısına sahiptir. Köklerin kurumasına veya aşırı ısınmasına karşı hassastır. ​Boy-En (En Fazla) Bodur ve yayılan bir formdadır. Genellikle 30-40 cm boya ve 60-80 cm ene ulaşır. ​Sulama Düzenli sulama ister. Toprağı "her zaman nemli ama asla çamur gibi değil" prensibiyle sulanmalıdır. Kökleri kurursa bitki hızla canlılığını yitirir; bu yüzden yazın sulama ihmal edilmemelidir. ​Bölge Uyumu Türkiye'de en çok Marmara, Karadeniz ve Ege bölgelerini sever. İç bölgelerde ise drenajı iyi ve rüzgardan korunaklı noktalara dikilmelidir. ​Ömrü Çok yıllık ve herdem yeşil bir çalıdır. Doğru bakımla uzun yıllar yerini kaplar. ​Çiçek Rengi Pembe, mor, beyaz ve gül kurusu tonları. ​Çiçeklenme Dönemi Kış başından bahar sonuna kadar (Kasım - Mayıs). ​Yaprak Durumu Herdem yeşildir. İğneye benzeyen minik yaprakları yıl boyu yeşil (bazı varyetelerde bronz veya altın) kalır. ​Zorluk Derecesi Kolay. Toprak nemini koruduğunuz sürece çok zahmetsiz bir bitkidir. https://commons.wikimedia.org/wiki/User:Dinkum ​ Türkiye Coğrafyası ve Erica x darleyensis ​Ege ve Akdeniz: Yazın aşırı sıcaklardan korunmak için mutlaka yarı gölge ve serin alanlara dikilmeli, malçlama ile kökler serin tutulmalıdır. ​Marmara: İstanbul ve çevresi için mükemmel bir bitkidir. Kışın balkon saksılarını renklendirmek için en çok tercih edilen türdür. ​İç Anadolu: Kış soğuklarına dayanır ancak yazın kuru havasında fısfıs ile nemlendirilmesi ve toprağının kurutulmaması gerekir. ​Karadeniz: Nemli ve serin hava tam ona göredir. Drenajı iyi olan yamaçlarda çok mutlu olur. ​Doğu Anadolu: Ağır kış şartlarında kar örtüsü altında kışlayabilir; ancak aşırı donlarda ( -20°C altı) koruma gerekebilir. ​Çoğaltma Yöntemleri ​Çelikleme: Yaz sonunda alınan yarı odunsu küçük çeliklerle çoğaltılır. ​Daldırma: Dalları yere çok yakın olduğu için, bir dalın üzerine toprak atarak köklendirmek (basit daldırma) en kolay çoğaltma yöntemidir. ​Erica x darleyensis Bakımı İçin Altın Tüyolar ​Budama Sırrı: Çiçekler geçmeye başladığında (bahar sonunda) hafifçe tıraşlamak, bitkinin "kel kalmasını" önler ve bir sonraki kış için daha dolgun olmasını sağlar. Asla yaşlı ve odunlaşmış dallara kadar sert budama yapmayın. ​Malçlama: Çam kabuğu veya çam iğneleri ile yapılacak malçlama, hem toprağın asit dengesini korur hem de köklerin serin kalmasını sağlar. ​Grup Dikimi: Tek başına sönük kalabilir; bu yüzden en az 3-5 adet yan yana dikilerek "renk kütlesi" oluşturulması önerilir. ​Hatırlatıcı Not: Erica, kış bahçesinin "neşe kaynağıdır". Gökyüzü gri, yerler karken onun pembe çiçeklerini görmek, baharın uzakta olmadığını hatırlatır.